FILMHUIS GOUDA

The fall of the American empire

In deze luchtige, sociaal getinte combinatie van satire en krimi rond buitensporige rijkdom en het kapitalisme, komt een filosofisch ingestelde twintiger per ongeluk in het bezit van een enorme som geld.
'De grootste schrijvers waren zo dom als een ezel. Tolstoy verbood zijn personeel om gevaccineerd te worden. Louis-Ferdinand Céline ontvluchtte Frankrijk om zich bij de SS aan te sluiten. Hemingway dacht dat hij een goede bokser was.' De zweverige Pierre-Paul weet vol passie te betogen dat alleen domme mensen rijk worden, want in een maatschappij waarin alles om winst draait, is intelligentie – hij heeft er zelf heel veel van – eerder een handicap dan een voordeel. Daarmee is het centrale thema van Denys Arcand's Canadese drama meteen benoemd: wat doet geld met een mens? Pierre-Paul is afgestudeerd in de filosofie en heeft een baantje als koerier in Quebec. Ironisch genoeg is het juist hij die bij een mislukte overval -- in een opwelling, dat wel – twee achtergebleven sporttassen met grote sommen geld achterover drukt. En Pierre-Paul's opmerkelijke geweten vertelt hem ook dat dat geld niet in de handen van de overheid hoort te vallen. Hij benadert daarom The Brain, een crimineel die zich in de gevangenis geschoold heeft tot fiscaal expert. Onbedoeld wordt daarna ook de intellectuele call girl Camille Lafontaine – uitgenodigd als kadootje van Pierre-Paul aan zichzelf – ingewijd in zijn plannen, wanneer zij hem redt van de politie. Op verrassende wijze probeert het vindingrijke gelegenheids-trio vervolgens het geld te onthouden aan de autoriteiten, waarbij Camille's clientèle vol rijke mensen uit de financiële sector goed van pas komt. Deze mix van ingrediënten maakt THE FALL OF THE AMERICAN EMPIRE tot een vlot sprookje, of zoals The Hollywood Reporter het benoemd: 'a PRETTY WOMAN for socialists'.

cast
Alexandre Landry, Maripier Morin, Rémy Girard

duur
127 min.

  • woensdag 19 juni 2019, om: 20:30
  • zaterdag 29 juni 2019, om: 21:15

They shall not grow old

Peter Jackson (THE LORD OF THE RINGS) stortte zich met al zijn technisch kunnen op bergen archiefmateriaal uit de Eerste Wereldoorlog en weet daarmee op onnavolgbare wijze de loopgraven tot leven te wekken.
Ter gelegenheid van het einde van de Eerste Wereldoorlog, in 2018 honderd jaar geleden, zou Peter Jackson een gedenkwaardige film maken. De hamvraag was: hoe? Hoe kan een hedendaags publiek ooit beleven wat het toen voor een gewone Britse soldaat behelsde te dienen aan het western front? Jackson wist – en de film bewijst zijn gelijk – dat alleen een allesomvattende aanpak zou werken. Het eindproduct moest eruit zien als film van nu.   Dus pakte hij elk aspect van het oude, schokkerige celluloid dat 'vroeger' uitstraalt, aan: beelden werden scherper gemaakt en gestabiliseerd, kregen een 'natuurlijke' snelheid, kleur en omgevingsgeluid werd toegevoegd en liplezers reconstrueerden dialogen. Tenslotte zette hij alles zelfs nog om in 3D.   En geen van deze ingrepen voelt als gekunsteld. 3D wordt nergens tot effect. De film ontvouwt zich in alle rust en spaart ons afleidende informatie: fragmenten uit brieven en dagboeken van soldaten begeleiden de beelden – het is even intens als overweldigend. Het vaak opvallend luchtige commentaar illustreert hun bijna misselelijk makende acceptatie van de verschrikkingen. Men verhaalt over dagelijkse trivialiteiten – afwisselend onvoorstelbaar, vrolijk of afgrijzend – over vechten en volwassen worden, over kameraadschap en de dood. En de anticlimax van de thuiskomst.   Met een eenvoudige opzet herdefinieert THEY SHALL NEVER GROW OLD een ongekend afschuwelijke, lang 'ondergewaardeerde' loopgravenoorlog, en onvermijdelijk een voedingsbodem voor de vele revoluties en politieke wendingen nadien, zo hemeltergend was de incompetentie en wreedheid van de elite die deze jongens de hel in stuurde.   Voor deze uitzonderlijke 3D-voorstelling installeren wij twee dagen speciale apparatuur en vragen hiervoor een toeslag van €3,00. U krijgt een 3D-bril, anders dan die u in de commerciële bioscoop gewend bent, die we na de voorstelling weer innemen.

duur
100 min.

  • dinsdag 18 juni 2019, om: 14:00
  • dinsdag 18 juni 2019, om: 20:30

The white crow

Een dramatische biopic over het buitengewone leven van de wereldberoemde Rudolf Noerejev, een unieke danser die de wereld van het ballet voorgoed veranderde en die uitgroeide tot een popcultuur-icoon van zijn tijd.
Rudolf Noerejev – indrukwekkend vertolkt door de Oekraïense Oleg Ivenko, danser bij de Staatsopera en het Ballet van Kazan in Rusland – groeit op in een arm gezin in de Sovjet-stad Ufa, totdat hij de kans krijgt een dansopleiding te volgen bij het Kirov-ballet in Leningrad. Daar neemt de dansinstructeur Alexander Pushkin (Ralph Fiennes) hem onder zijn hoede en ontwikkelt hij zich tot een gedreven danser met veel talent en een grote uitstraling. THE WHITE CROW speelt in Parijs in 1961, wanneer het Kirov-ballet voor de eerste keer buiten de Sovjet-Unie reist. De KGB houdt de danser nauwlettend in de gaten, terwijl deze geniet van de Parijse levensstijl en alle kunst, cultuur en muziek die deze duizelingwekkende stad te bieden heeft. De KGB-agenten zijn niet gediend van Noerejev’s gedrag en vriendschappen die hij onderhoudt met westerlingen. Noerejev is nog niet het legendarische icoon dat hij later zal worden en zijn hang naar vrijheid kan ook zijn familie thuis in gevaar brengen. In flashbacks zien we Noerejev’s jeugdjaren en danstrainingen. Een reeks ijzingwekkende ontwikkelingen leidt uiteindelijk tot een ontknoping waarbij hij zich aan het juk van de KGB weet te onttrekken, het begin van een vrij leven en een eigenzinnige carrière die velen zou weten te inspireren.

cast
Oleg Ivenko, Ralph Fiennes, Louis Hofmann

duur
127 min.

  • maandag 17 juni 2019, om: 20:30

C’est ça l’amour

Regisseur Claire Burger levert met het ontwapenende C’EST ÇA L’AMOUR een intiem familiedrama af over liefde en opvoeding, en over verlies en loslaten.
Eerder maakte Burger PARTY GIRL dat in Cannes een Gouden camera won. Net als haar debuut FORBACH speelt haar nieuwste film in haar gelijknamige geboortedorp aan de Frans-Duitse grens en put ze voor het verhaal uit haar eigen ervaring. Vijftiger Mario (Bouli Lanners) is getrouwd met Armelle en samen hebben ze twee puberende tienerdochters. Als Armelle hem na twintig jaar verlaat staat Mario er opeens alleen voor, wat hij niet onder ogen wil zien. Daarom sluit hij zich wat onwennig aan bij een lokaal theaterproject – zijn vrouw werkt er als lichttechnicus – in de hoop haar weer terug te winnen. Hij is nauwelijks opgewassen tegen Niki (17) en Frida (13), die worstelen met het vertrek van hun moeder en experimenteren met drugs, liefde en seksualiteit. Zowel de twee meisjes als hun vader weten niet goed hoe ze methun nieuwe situatie om moeten gaan. Na zijn vrouw dreigt Mario nu ook zijn dochters kwijt te raken. Ondanks alle goede bedoelingen en inzet verliest hij al snel de controle en van de weeromstuit leert hij dat liefde alleen niet genoeg is. De Belgisch-Franse Bouli Lanners – naast acteur ook regisseur – leeft zich zichtbaar helemaal uit op de vertolking van de kwetsbare en machteloze Mario. De dochters (de debuterende Justine Lacroix en Sarah Henochsberg) spelen naturel en gedrieën vormen ze een levensechte familie. De krachtige opera- en balletmuziek in de film mag niet onvermeld blijven.

cast
Bouli Lanners, Justine Lacroix, Sarah Henochsberg

duur
98 min.

Rafiki

Dit Keniaanse drama in uitbundig roze en paars, over het recht van mensen om lief te hebben, werd in het land van herkomst verboden maar omarmd door de rest van de filmwereld.
Regisseuse Wanuri Kahiu was één van de oprichters van kunstcollectief Afrobubblegum, dat zich ten doel stelt om Afrika met kunst op een positieve manier in beeld te brengen door te focussen op wat er allemaal goed gaat op het continent. Met RAFIKI maakte Kahiu zelf een grote stap in die richting: Nairobi wordt getoond als een kleurrijke en energieke stad, als achtergrond voor een onverwacht ontluikende liefde die onverwacht en niet geaccepteerd wordt. Kena en Ziki, dochters van twee rivaliserende kandidaten bij een lokale verkiezing, voelen zich tot elkaar aangetrokken. Het enige Swahili-woord dat ze daarvoor kunnen gebruiken is Rafiki (vriend of maatje), alle andere woorden zijn taboe. Volgens de Keniaanse grondwet is discriminatie weliswaar verboden, maar in de dagelijkse praktijk zijn er zoveel (sociale, kerkelijke en wettelijke) obstakels dat je je liefde voor iemand van hetzelfde geslacht beter geheim kan houden, zeker voor de plaatselijke roddelaars. In RAFIKI dromen Kena en Ziki's in hun jeugdige optimisme over dokter worden in plaats van verpleegster, over de wereld intrekken in plaats van in Nairobi blijven, over samenwonen of trouwen. De autoriteiten wilden RAFIKI alleen goedkeuren als de regisseur het einde zou veranderen; gelukkig heeft ze dat niet gedaan. De film is desondanks zeven dagen vertoond in Kenia om deze te mogen inzenden naar de Oscars (wat uiteindelijk niet gebeurde) en trok toen volle zalen. Op diverse Europese en Amerikaanse filmfestivals won ze vele publieksprijzen.

cast
Samantha Mugatsia, Neville Misati, Nice Githinji

duur
83 min.

Gesponsord
De Uitloper - Ontwikkeling en design door CTRS.